Aşkımın gölgesine kurulmuş darağacı
Gözlerim gözlerine takıldı birdenbire
Sessiz bir bekleyiş var bu da ölümden acı
Tüm vuslat ümitlerim yıkıldı birdenbire

Hücremin dört tarafı küf kokulu bir duvar
Asılmamı uzaktan izleyen iki göz var
Gönlümün infazını beklerken boş bir mezar
Sükût fırtınasından bıkıldı birdenbire

Ne zaman ki yollar kor, dağlar karlarla doldu
Umudum karanlığın derinliğinde soldu
Aklım da hicranımın burgacında kayboldu
Bükülmez sandığım kol büküldü birdenbire

Sevdanın yollarına kuruldukça pusular
Gece sabaha kadar haram oldu uykular
Gönlümün ırmağında coşkun akarken sular
Aklın medcezirinde çekildi birdenbire

Gönlüm baskı altında kısık kısık nefesim
Yavaş yavaş soluyor elimdeki son resim
Dilimde pelesenktir akla kazılan isim
Uykusuz gözlerden yaş döküldü birdenbire

Bırakıp gitti diye yâre gütmedim garez
Gönlüme sabretmeyi anlattım durdum son kez
Dağlardan olmayınca kalbe açılan menfez
Canana giden yollar yok oldu birdenbire

Sitemler yükseldikçe yârin söylevlerinde
Sevenler huzur bulmaz olmuştu evlerinde
Gurbetteki yangının azgın alevlerinde
Coşari hayalleri yakıldı birdenbire

25.06.2026/Samsun

İbrahim COŞAR