Takvimi
şiirlerimin elinden
aldım.

Ne bir yıl
şiirlerimin alnına
kondu,
ne bir mevsim
kelimelerin kıyısında
kaldı.

“Vardı”, “Var”, “Var olacak”;
şiirlerimin fiil zamanı
budur.

Ağlamanın zamanı olur mu?

Gelir,
kırılır,
geçer;
ve her seferinde,
sanki ilk kezmiş gibi
yağar.

Kederin mekânı olur mu?

Göğsümde
demir atar;
eski bir bakışta,
unutulmuş bir akşamın kokusunda,
iki kalp atışı arasındaki
sessizlikte.

Sevincin mekânı olur mu?

İzinsiz gelir;
gecenin omzuna konan
bir kelebek gibi,
kanat bile çırpmadan
bütün karanlığı
renklendirir.

Benim şiirimde
zamanın
saati yoktur;
mekânın
haritası yoktur.

Yalnızca
arı bir akış vardır;
kelimeler
o akışta
yüzer.

Takvimin yaprakları
şiirin ırmağında
akıp gider;
her damlası
bir “Vardı”,
bir “Var”,
bir “Var olacak”tır
ebedî.

Ve sen,
bu sabırsız dünyada,
eğer bu dizelerde kaybolduysan,
yalnızca
yılın ve ayın kafesinden
kurtulmuşsundur.

Hangi yüzyıldaydı
gözlerin
çamurdan pencerelerden
sarkarken?

Dünyanın neresinde
hâlâ
bir kapı kolunun
dönüş sesini
bekliyorsun?

Ve hangi coğrafyada
gözlerinin penceresi
günlerin
çentik çentik sayıldığı
duvara
açılacak?