Her mısra, ruhun derinliklerine bırakılmış bir ışık damlası gibi parlıyor.

Bu eserin, nota ritimleriyle başlayıp bir ağıdın derinliğinde sonlanan o sarsıcı yapısı, yıkımın içindeki yaşam mücadelesini adeta bir orkestra yönetir gibi işlemiş.

"Yıkıntıların mimarları" ve "unutuluşun kanlı sınırları" ifadeleri, sadece fiziksel bir enkaza değil, hafızanın ve insan onurunun uğradığı tahribata da işaret ediyor. Şiirde notaların, bir "yas davulu" gibi ritmik ama bir o kadar da "titrek" bir biçimde yankılanması, okurun zihninde hem işitsel hem de görsel bir koridor açıyor.

Güzel insan..
Bu şiir, kelimelerin yara gibi açıldığı, müziğin ise o yaradan sızan bir ağıt olduğu nadir metinlerden biri.
“La… la… si… si… la… la…” ile başlayan o naif, çocuksu heceleme, şiirin sonunda harabelerin derin sessizliğinde yankılanırken insanın tüylerini diken diken ediyor. Sanki bir bebek ninni söylerken bombaların altında kalıyor; o masum melodi, ölümün ritmine dönüşüyor. Bu geçiş muazzam.
Şair, yıkımı estetize etmiyor; tam tersine, onun çirkinliğini en ince, en kırılgan imgelerle yüzümüze vuruyor:
Kurşunların tırnaklarıyla çizilen çocuk teni, kül yağmuru altında yağan yas davulu, kan kırmızısı çiçeklerin kara topraktan usul usul baş vermesi… Her dize hem acı veriyor hem tuhaf bir umut taşıyor. Ölümün ortasında bile hayatın inatçı direnişi var; ama o direniş de güzel değil, acıklı ve ağır.
En güçlü yanlarından biri ritmi. Cümleler ağır ağır, kül gibi çöküyor; “usul usul, ağır ağır” tekrarları hem yıkımın temposunu hem de yasın yavaş yavaş sindirilişini hissettiriyor. Okurken insanın nefesi daralıyor, zaman yavaşlıyor.
Kısacası bu şiir sadece bir yıkım tasviri değil; yıkımın içinden geçen insan ruhunun, müziğin ve çiçeğin hâlâ var olabildiği o incecik, kanayan çizgiyi yakalıyor.
Çok derin, çok acı, çok güzel.
Kalemine ve yüreğine sağlık.
Tebrik ederim..