adını içimde usulca söyledim bugün,
bir kuş ürktü göğsümden,
bir çocuk sustu eski bir avluda.

Sen yokken
şehir bütün lambalarını bana kapatıyor sanki.
Kaldırımlar ayak sesimi tanıyor da
yüzümü kimse bilmiyor.

Bir ekmek sıcağı kadar yakındın oysa,
bir türkü kadar sahici.
Şimdi ellerimde
yalnızlığın pası var.

Gülüm,
biz bu dünyaya biraz fazla inandık galiba.
Biraz fazla sevdik insanı,
biraz fazla incindik.

Gece, omzuma eski bir palto gibi çöküyor.
Rüzgâr adını getiriyor uzaktan;
dokunamıyorum.
Çünkü bazı hasretler,
yalnızca susarak büyüyor.

Yine de bil;
içimde senden kalan yer
hiçbir kışa teslim olmadı.

Bir gün döner de
aynı gökyüzüne bakarsak,
ben sana hiçbir sitem anlatmam.

Sadece gözlerine bakarım,
ve sessizce derim ki:

“İnsan bazen
bir ömrü tek bir ismi sevmekle geçirirmiş,
ben buna seninle inandım, gülüm.”