0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
34
Okunma
Bir kadın tanıdım.
Şairdi.
Çantasında rujundan çok
yarım kalmış dizeler taşırdı.
Otobüs beklerken
bulutlara değil,
yanındaki yaşlı amcanın sessizliğine bakardı.
Çayı şekersiz içerdi.
“Hayat yeterince tatlı değil zaten,”
demezdi.
Sadece karıştırırdı.
Bir gün,
kaldırım taşına takıldı.
Kimse fark etmedi.
Şiir yazanlar gürültüyle düşmez çünkü.
Gülünce
sanki mahallede elektrikler gelirdi.
Susunca
bir serçe yuvasını kaybetmiş gibi olurdu dünya.
Ben ona
“Bir şiir okur musun?” dedim.
“Olmaz,” dedi,
“şiir okunmaz her zaman.
Bazen yaşanır,
bazen de sessizce cebinde taşınır.”
O gitti.
Masada yarım çay kaldı,
pencerede akşam,
aklımda ise
adını bile sormadığım
şair bir kadın ve şiirleri esastır.! (Beyanı)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
