Gecenin en koyu yerinden kopup gelmiş, kelime kelime ruhun dehlizlerine sızan çok güçlü ve sarsıcı bir şiir bu. Kalemine, yüreğine sağlık.
​Dizelerindeki o her şeyi biriktirip sabaha erteleme çabası, içindeki fırtınayı susturamayan o isyan ve aynı zamanda her şeyden yorulup sadece "uyumak" isteyen o teslimiyet duygusu o kadar tanıdık ki... İnsan bazen en büyük yangınlarını en sessiz sokak lambalarının altında, kimse görmezken yaşar.
​"Her nerede olursan ol, bil ki ruhum hâlâ ruhuna yakın" diyen bir fısıltının, aradan zaman geçse de geceleri nasıl bir sızıya, nasıl bir iç döküşe dönüştüğünü gösteriyor bu mısralar. Öfkesiz, pişmanlıksız ama matemin tam koynunda bir özlem...
​Gözyaşlarının saklandığı o hüzünlü taraf neresidir bilinmez ama yazdıkça o yangının yükünün biraz olsun hafiflemesini, o beklediğin huzurlu uykuların tez vakitte gecelerine uğramasını dilerim. Ruhun hep o naif ve temiz kalbini koruyarak ışığını bulsun.