Sessizlikte yankılanan bu feryadın, aslında hayatın içindeki o derin boşluğu ve tükenmişliği öyle yalın anlatıyor ki, insanın içine bir kor gibi düşüyor. Yaşadığını göstermek için ölümü göze almak, her nefesi kesik kesik bir sancıyla çekmek, gönlün artık bir viraneye döndüğünün en acı nişanıdır.
Baharların çiçek açması gerekirken diken olup yüreğe batması, insanın kendine küstüğü o son raddenin ifadesidir. O virane sokaklarda kaybolan hislerin arasında, insan kendi sessizliğinin sesini duymaya başladığında artık her şey bir "Sessiz Ölüm"e evrilir.
Kelamların kendi kendine atılması, artık söylenecek sözün tükendiği, geriye sadece o derin suskunluğun kaldığı bir halin tasviridir. Kalemindeki bu hüzün, hayatın yorucu yükünü taşıyan her gönlün bir an olsun durup kendine baktığı o aynayı temsil ediyor.
Emeğine, yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.