Çiçek açmayan bağlarım vardı, Kuşların kanat çırpmadığı semalarım... Yanıbaşımda nehirler çağlarken, Ben susuzluktan çatlayan, Bir avuç kuru topraktım. Geceleri aya, yıldızlara âşıktım. Baharda kuşlara, çiçeklere. Meyveye durmuş dallara, Yağmurun yağışına, kokusuna. Aşka âşıktım, sevgiye sevdalı. Davam vardı... Çocuklarım, çiçeklerim... Dostlarım, sevdiklerim... Dört mevsimlik bir güzeldi dünya. Her durağında durup seyrettiğim. Hayran olduğum bir tohumun mucizesine. Âşık olduğum her bir zerresine. Yokluğunu bildiğim, arayıp da bulamadığım, Ötelere ısmarladığım bir de yitiğim vardı. Adı aşktı... İsmi vardı ama cismi yoktu. Birgün şiirler tuttu ellerimden. Kelamına değdi ilk gözlerim, Acın ise ruhuma... Gözyaşlarım yanaklarıma. Bir Yusuf’tum kuyunun dibinde, Ama kuyuyu bilmeyen. Yaşadığını sanan bir ölüydü ruhum Çünkü sen yoktun... Derken bir sır dokundu hayatıma. Ruhum ruhunu, Kalbim kalbini buldu. Şimdi gökyüzümde, Kuşlar kanat çırpıyor. Gönül bahçemde güller açtı, Bülbüller aşktan dem vuruyor. Suya kandı toprağım seninle. Çöllerim yeşillere boyandı. Ey sevgili, Ruhumun şifası sensin, Kalbimin diğer yarısı sen. Yüzünü görmeden sevdiğimsin. Sesini duymadan dinlediğim. Aşkın en mükemmel halisin. Kalbimin tek sahibi, Gönül gülümün bülbülüsün. Ey sevgili, Bu şiir sana gelsin. Seveninden sevdiğinden...