Âşık Nûrfânî’ye ait bu duygu yüklü ve sitemkâr şiir, bir ailenin en büyük çocuğu ya da fedakâr bir ferdinin, kardeşlerine ve ailesine karşı döktüğü içli bir iç çekiş aslında.

Şaire, ömrünü ailesinin refahı, kardeşlerinin büyümesi ve ev bark sahibi olması için harcamış bir insanın haklı sitemini ve burukluğunu muhteşem bir dille anlatmış.

​İlk dizelerden itibaren şairin çocuk yaşta gurbete gitmesi, çobanlık yapması, ailenin temelini atması ve her zorluğa göğüs germesi anlatılıyor. Kendi hayatından, gençliğinden ve pabuçlarından vazgeçerek ailesine siper olmuş bir figür var karşımızda.

​Ağaran saçlarımın karasını", "yırtılan pabucumun parasını", "kaybolan yıllarımın kirasını" isterim derken maddi bir beklentiden ziyade, harcanan ömrün ve verilen emeğin nankörlükle karşılanmasına duyulan o derin kırgınlık dile getiriliyor.

Kalpten sürülmek, bunca emeğin bir çırpıda dürülmesi şairi derinden yaralamış.

Şiirin sonuna doğru sitem yerini teslimiyete bırakıyor.

Dünyalık haklardan vazgeçip Allah'ın rahmetine sığınarak, "Sizden önce cennetin sırasını isterim" diyerek asıl mükafatı ahirette beklediğini vurguluyor.

​Şair ne kadar kırılmış, ne kadar haksızlığa uğramış olursa olsun, son dörtlükte asıl niyetini ve yüreğinin büyüklüğünü ortaya koyuyor.

Çıkar peşinde olmadığını, nazarının sadece gördüğünü yazmak olduğunu belirtip, yemin ederek tek bir şey istiyor: "Vallahi kardeşlerin arasını isterim."

Küslüklerin bitmesini, o eski bağların yeniden kurulmasını diliyor.

​Anadolu insanının ve fedakâr büyük kardeşlerin o dertli ama bir o kadar da birleştirici ruhunu çok güzel özetleyen bir eser.

Paylaştığınız için teşekkürler, yüreğe dokunan bir şiir.
TEBRİKLER