Biz altmışlardan..
Yetmişlerden gelen kuşak
Ne badireler atlattık.. gördük
Öyle baharlarda sefa sürmedik,
Sarı beyaz papatyalardan taç ördük.
Sevdik.. Sevdiğimizi kral kraliçe bildik.

Gülmemiz kıt.. kahkahamız fırtınaydı.
Sanmayın ki solduk.. biz biraz erken olduk.
Sevgimiz bahar sıcaklığı, yazımız dua niyaz;
Biz hüzünlerimizle.. sarmaş dolaş ayakta kaldık.

İnsan bazen..
… bazen değil çoğu zaman,
mavi bir masal özler.
Şöyle dalgaların kıyıları dövdüğü,
Martıların çığlık çığlığa uçuştuğu,
Altın sarısı kumlara uzanıp sonsuz
maviliğin içinde gönül afife si ile kuş gibi uçmak,
Gamdan kederden uzak ufkun derinliğine dalmak.
Bunlara gücümüz yetmedi ama,
Yakınımızda bir nefes kadar yakın..
"Mavi Masal" ımızın narin, hassas, içli..
bir o kadar da öz güvenli dünyasına/sayfasına uzanıverdik.
Güzel şiirlerinden yola çıkarak çam sakızı nazirede bulunduk.
Bir nebze dokunabildiysek ne mutlu.
Sürçü lisan ettiysek affola..
Saygılarımla.

Mavi Masal

Yine akşamın gölgesi düştü pencereme,
Sanki bir nefes gibi sindin odanın her köşesine.
Kızmıyorum sana, kırgın da değilim inan,
Sadece zaman denilen o hırçın limandan,
Sessizce çekip gidişin kaldı hatıralarımda.

Adın geçse bir şarkıda, gözlerim dalar gider,
Sanki bir masal anlatıyordun, yarım kaldı biter...
Mavi bir umutla beklemiştim her şafağı,
Şimdi uzaklarda bir yerde, kuruyorsun başka bir otağı.

Sana sitemim, dalları kırılmış bir çiçeğin boynu kadar,
Ne bir damla öfke var, ne de içimde bir keder.
Sadece, bir zamanlar biz diye başlayan o masalın,
Şimdi tek kişilik satırlarında kayboluyorum.

Ah, benim mavi masalım, en güzel yalanım,
Belki de en çok, hiç yaşanmamışlıklara yanarım.
Sen kendi yolunda, güneşli baharlarda kal,
Ben burada, gökyüzünün en hüzünlü tonunda;
Seni hala, o ilk günkü gibi masalsı hatırlarım.
!..
Hata kusur nisyan,
…insanı sever insan.
Yeni bir hayat, taze bir başlangıç
Vazgeçmekten çok.. unutmaktan geçer.
Bilirsin ben kolay vazgeçmem..
Geçtiklerimi de bir daha seçmem.

Hadi iyisin.. güzel günümdeyim.
Ben mavi yeşil dünyama çekilirken,
Seni de mavi masalıma hapsedeyim.
Gerçeklerden uzak masal gibi,
Bir hayatın olsun.. oh ne rahat.
Sana mışıl mışıl uykular...
İşte salıncak.. salkım saçak.
Sımsıkı sarıl.. yorganına,
… sakın uyanma.
...
Sayfaları yırtılmış bir kitabın arasındasın şimdi,
Okumaya kıyamadığım, sonunu bildiğim o hikâye...
Eskiden olsa, adının geçtiği her cümlede,
Çiçekler açardı içimin kurak bozkırlarında,
Şimdi ise sadece soğuk bir rüzgâr esiyor,
Eski bir defterin tozlu yaprakları arasında.

Gidişin; bir vedadan ziyade, bir kopuş gibiydi,
Sanki köklerimden değil de, hayallerimden kestin beni.
Sana hiç bağırmadım, sesimi yükseltmedim,
Ama sessizliğimin içinde kaç kez öldüğümü,
Bir tek sen bilmedin, bir tek sen görmedin.

Artık o masalın gökyüzü de rengini kaybetti,
Mavi, artık sadece bir akşamın hüznü gibi solgun.
Sitemim, sana değil; seni o kadar çok sevmeme,
Kendi kurduğum o tozpembe dünyayı,
Senin o gri gerçekliğine hapsetmeme...

Yolun açık olsun demek, en zor veda cümlesi,
Ben kapıyı aralık bırakmayı çoktan unuttum.
Bu masal burada bitti, kalemi kırıp attım,
Senin masalından değil, kendi hayatımdan vazgeçtim,
Artık ne bir hayalin peşinde, ne de o mavinin gölgesindeyim.
#ilkbaharEsintileri
#SonbaharRüzgarları