Yüreğime çöktü mevsimsiz ölüm yeli
Ademce havadan geldik bu fani yere
Dünyanın şehvetine daldık da çoğu zaman
Ölümü unutup gider olduk bile bile

Nice evliyalar geldi geçti bu dünyadan
Ne saltanat kaldı ne de gösterişli han
Vakit gelince tövbeye sarılır diller
Azrail görünür ansızın sevdiğin kadar yakın

Ruhunu teslim edeceğin gün gelir bir anda
Bak gör işte kalmaz bu dünya sana da
Etme kötülük ey insanoğlu
Güzellik doldurur kalpleri nurla

Elini semadan indirme
Bu dünya kalmaz hiçbir kula
Ah edip isyana düşme gönül
Topraktan geldik döneriz toprağa

Bazen bir selam bir tebessüm sadaka olur bir kalbe
Bak gidenler ibrettir görün göze
Bir gün cağırır kabir bizleride ey can

Bir selayla uğurlanır insan sonsuz yolculuğa
Böğürlenme
Kimler geldi kimler geçti
Kimseye kalmadı ne saltanat ne taht
Aldanırsın şatavata yanan sahte ışıklara
Zirveyi gördüm dersin ezersin mazlumu
Bak işte bir sela daha karıştı aşkam ezğisine
Sende yıkılırsın bir gün elbet ey can

Ey insanoğlu kırar dökersin gönülleri
Bir sıcak tebessümü bile çok görürsün Allah kuluna
Dostun selamına yüz çevirirsin
Sığmaz dünya malı kefesin göğsüne
Sonra bir selayla çekip gidersin işte

Rabia asya öztürk