Sen İstanbul’un içinde en güzel manzara olsan ne yazar
Sanki Kız Kulesi
Yine sahilinde durup manzarana hayran hayran bakmam

Sen İstanbul gibi şehvetli deli hoyrat olsan ne yazar
Sen ki sonsuz gökyüzü sonsuz denizin maviliği gibi görünürken
İçimde kapanmayacak yaralar açtın
Kırdın döktün incittin

Sen Galata olsan ne yazar
Ne kulelerin ne sokakların
Bana huzur verir

Aydınlanmaz hiçbir yönüm
Martıların sesi bile kırık geliyor kulağıma
Dalgalar öfkesini sahile kusuyor sanki
Gemiler vapurlar boynunu bükmüş
Üzgün üzgün çekilmiş kıyıya

Boğaz’ın suları bile seni anlatıyor geceleri
Rüzgâr adını kulağıma fısıldıyor
Her sokakta senden bir iz
Her kaldırım taşında senden bir hatıra var

Ne kadar uzaklaşsam da senden
İstanbul kadar büyüyor hasretin
Bu şehir bana seni
Sana dair her şeyi hatırlatıyor

Ah İstanbul
Uçacak kanadın yok ama
İçinde bir zamanlar canımdan öte canım vardı

Yuttun beni ey koca yürekli şehir
Hayallerimi de sevdiğimi de
Sokaklarının arasında kaybettim

Her köşe başında bir umut bıraktım
Her dönüşte biraz daha eksildim

İstanbul’un bütün ihtişamı kalsa ne yazar
Sen bana sevdiğimi vermedin
Aldın bastın bağrına
Beni ise ellerim bomboş yüreğim viran bıraktın

Şimdi martılar senin semalarında özgürce süzülüyor
Ben ise hasretimin gölgesinde yürüyorum
Boğaz’ın suları akıp gidiyor
Ama içimde duran acı
Ne zamana ne de denizlere karışıyor

Beni aşkıma sessiz bir mezar ettin
Oysa gecelerinde sakladım gülüşlerimi
Umutlarımı sokaklarına emanet ettim
Her akşam Boğaz’ın rüzgârına adını fısıldadım
Martıların kanadına özlemimi yükledim

Sen ise hiçbirini bana geri vermedin
Bir sevdayı bağrına bastın
Bir ömrü sessizliğe mahkûm ettin

Şimdi hangi sokağına dönsem
Bir hatıran çıkıyor karşıma
Hangi kıyında dursam
Dalgalar adını fısıldıyor

Ah İstanbul
Sen bir şehir değilmişsin meğer
Seveni sınayan
Özleyeni tüketen
Gideni saklayan
Kalanı yalnız bırakan
Koca bir hasretmişsin

Aldığını bana geri vermedin

Asya Öztürk