Duman değdi gökyüzüne,
Dağlar sustu o gün birden.
Bir saz kaldı küle dönük,
Bir türkü düştü yüreğinden.

Sivas dedi: “Unutmayın…”
Taşlar bile dile geldi.
Kırk kapının eşiğinde
İnsanlık imtihan verdi.

Bir karanfil büyür külde,
Bir umut yeşerir yasta.
Adları rüzgâr ezberler,
Silinmez hiçbir temmuz asla.

Bağlamanın ince teli
Hâlâ yanık ses taşırken,
Anadolu diz çöker de
Acısını gizleyemezken…

Ne kin ister bu yürekler,
Ne de yeni ağıtlar.
Bir çocuğun gülüşüne
Değsin artık bütün baharlar.

Ey dost, geçersen o yoldan,
Sessiz ol, başını eğ biraz.
Çünkü bazı acılar vardır;
Söz eksik kalır, susmak az.

Ve bir gün,
Küllerin içinden yükselecek
Yarım kalan türküler.
İnsan, insana kıymadığı gün
Gerçek bayram başlayacak.

O vakit sazlar yeniden
Barışı çalacak dağlara.
Madımak, yalnız bir acı değil;
Unutmamaya verilmiş bir sözdür yarınlara.