Bu şiir, tam bir sokak felsefesi şaheseri.
"Boşver, sen simidini ye" cümlesi, yıllardır kulaktan kulağa fısıldanan o teslimiyetçi teselliyi alıp, ustaca bir siyasi hicve dönüştürmüş. Şiirbaz, o meşhur simidi eline almış, bir yandan ayranını yudumluyor, diğer yandan da kürsülerdeki büyük laflarla cebimizdeki küçücük paraların trajikomik dansını gözler önüne seriyor.
En vurucu yanı da şu: Şiir öfke kusmuyor. Aksine, gülümseyerek, alaycı bir tevekkülle tokat atıyor. “Kürsülerde büyük sözler, vaatler uzun metraj / Gerçek hayat sahnesinde eksik biraz makyaj” dizeleri, yıllardır aynı oyunu izleyen bir milletin yorgun ama hâlâ zeki bakışını özetliyor.
Bu, hem çok eğlenceli hem de çok acı bir şiir. Çünkü en dibe vurduğumuz anda bile “simidini ye” diye teselli arayan bir halkın portresini çiziyor. Şiirbaz da o simidin yanına ayranı katınca, işin içine biraz da direnç katıyor aslında: “Madem öyle diyorsunuz, biz de o simidi keyifle yiyelim… ama unutmayın, biz hâlâ buradayız ve farkındayız.”
Kısacası:
Bu şiir, mizahın en keskin bıçağıyla yapılmış, sosyo-ekonomik bir simit kebabı. Hem doyuruyor hem de insanın içini acıtıyor.
Tebrikler Şiirbaz, tam isabet. 🔥