Bir şiir düşünün ki,
insanı nasıl da şiire buluyor,
şiir içindeki her şeyi insanın üzerine bulaştırıyor...

öyle ki üzerimizde biraz gece, biraz mehtap, biraz yağmur,
biraz da bir kadının gözlerinden taşan kehribar sessizliği kalıyor.
şair dediğin mısraları işte böyle insanın tenine giydirir.

siz şiiri okumuyorsunuz aslında şiir sizi okuyor.
siz satırlarda yürümüyor aslında, satırlar damarlarınızda dolaşmaya başlıyor.

demek ki iyi şiir okunmakla kalmaz
teneffüs edilir sadece.

şiir dediğin anlamını akla değil nabza emanet eder. renkleri yalnızca göstermez, emzirir de aynı zamanda.
geceyi yalnızca anlatmaz, mehtabı karanlığa teyeller.
çiçekleri açtırmaz, onların vurulmasından korkacak kadar merhamet sahibi olur. işte şiirin gerçek büyüsü budur.

bir sen düşün derken;

kâinatın eksik kalan yanını tamamlayacak bir ihtimali çağırıyor şair. güneşin karanlığa yazdığı dipnot, gecenin sabaha bıraktığı vasiyet, yağmurun toprağa ettiği dua..

ve ardından nasıl bir ben gelecek düşünün.

seven insan, kendisini anlatırken bile kendisini anlatamaz. sardunyalar kendi cumbasında yeşerirken bile onların rengini sevgilinin gözlerinden ödünç alır. sokakları sırtına geçirir, şehirleri omzunda taşır, ama yine de bir tek kişiyi geçemez.

bir bakıyorsunuz yaşamak olağan olmaktan çıkıyor,
sevdiğinin omzundan boynuna uzanan mevsimlerde yorulabilme hakkına dönüşüyor.

sahip olmak istemiyor.
kaybolmak istiyor.
boğulmayı istiyor.
çözülmeyi istiyor.


her büyük şiir biraz tasavvuftur.
çünkü görünene değil, görünmeyenin ışığına secde eder.

son bölümde ise şiir, aşkı bir duygu olmaktan çıkarıp bir kader hâline getirdiğini görüyoruz.

"ben ne resmim ne de ressam..."

ne büyük bir teslimiyet bu.

aşk dediğin bir tabloya sığar mı..sığmaz

ve final...

"sonumuz, sonsuz olsun kadınım..."
aşkın gerçek arzusu birlikte yaşlanmak değil, birlikte zamansızlaşmaktır.


okuyucuya aşkı anlatmak nedir, aşkın içine bırakmak nedir.
geceyi göstermek, geceyi insanın içine kurmak..
insanın göğsünde bir bulut büyütmek..
ve kadını tarif etmek..

işte kana karışan bir şiir.
işte insanın ruhuna ikinci bir kalp yerleştiren bir şiir .

eyvallah sevgili Rüzgar.

Sevda yükümün en ağır hamal yürek sahibi olarak
Yazdığınız; en içten
En sevgi dolu
En zirve efsunlu sözler harcının mısra duvarlarına
Kalben imza atıyorum şair.
Siz ve sevgi muhatabınız sevgiden yana bir adım bile geri atmayasınız.
Hep çağlasın gönül kelamınız, kaleminiz

Kıyısız selam ile