adım
fernando..
siz paulismo da diyebilirsiniz


neye,
niye demeden
çok severiz başlamayı
nereden
başlayacağımızı bilmeden, düşünmeden..
bitirdik sanırız kendimiz bitmeden
neyse biten, sanılan bitirilen,
irademiz değil, irademizin teslimiyetidir oysa
bırakmak, malum cesaret ister,
cesaret mi o da kim ?

sahi,
çelişik misiniz kendinizle ?
en son
ne zaman sevişmediniz mesela fikrinizle
dökmeyin yüz görümlülüğünüzü yere
sorun
siz değilsiniz evrendir
malum “çelişki evrenin özüdür”

aşk
olunmaz, aşık olunur
bunun evrenle ilgisi yok
aşk olmak
usanmaktır yalnızlıktan
biraz korkaklık,
biraz da kendine ihanet gibi
aşık olmak,
yalnızlığa tekil olmayan çokluk,
o kadar kalabalık yokluk ki
arada bul kendini

bazen
kaçan, kaçınılan
tüm yaraların kavgalarını taşıyoruz içimizde
bazen de,
öyle bir geçeriz, geçiyoruz ki kendimizden
günde, yarında utanır, utanır olur bizden
malum, “geçmişimiz olamadığımız her şeydir”


nihayetinde,
mutlu mu olmak istiyorsunuz ?
tanışan o vakit,
“hiçbir şey istememenin mutluluğu”yla


şimdilik hepsi bu...



imbatto626