insan, dünyaya gelmeyi seçmediği hâlde, sanki bütün başlangıçların sahibiymiş gibi davranıyor.

her sabah yeniden başlıyor..
yeniden inanıyor, yeniden vazgeçiyor, yeniden yanılıyor.
oysa hiçbir başlangıç, başladığı yere ait değildir ki.

belki de bütün ömrümüz, nereye varacağımızı bilmeden
gidecek bir yer icat etmekten ibarettir.

bitirmek dediğimiz şey de başka bir yanılsamadır.
bir ilişki biter, sevme biçimimiz kalır.
bir şehir geride bırakılır.. sokakları ayaklarımızdan çıkmaz.
bir insan ölür, sesi içimizde yaşamaya devam eder.
demek ki biten hiçbir şey yoktur.
yalnızca taşıma şeklimiz değişiyor.

irade dediğimiz şey de böyledir.
insan çoğu zaman karar verdiğini sanır. oysaki kararlarının çok öncesinde teslim olmuştur. korkularına, alışkanlıklarına, alkışlara, yalnızlığına... sonra buna karakter der. sonra kader. sonra hayat.

belki de en büyük cesaret, başlamaktan ziyade kendine itiraf etmekten geçiyor.

insan kendisiyle ne kadar çelişiyorsa o kadar canlıdır. çünkü değişmeyen yalnızca taşlardır. çelişki düşüncenin ayıbı mıdır yoksa büyümenin sancısı mıdır.

fikrine dokunmayan, onu sarsmayan, onunla kavga etmeyen biri aslında düşünmüyordur. sadece ezberini tekrar ediyordur.

aşk da böyledir.

aşk bir kimlik değildir. kimsenin üzerinde taşıdığı bir unvan hiç değildir. aşk, insanın kendinden eksildiği kadar çoğalmasıdır. bir başkasında kaybolurken ilk kez kendini görmesidir.

bu yüzden aşk, iki kişinin buluşması değil,
iki yalnızlığın birbirine ayna olmasıdır.

ne tuhaf...

insan kalabalığa karıştıkça yalnızlaştığını söyler; ya hep.
ama en büyük yalnızlığını kendi içinde yaşar. kendinden kaçabilen tek canlı yine kendisidir. aynalara bakar, yüzünü görür, ruhunu göremez. yıllar geçer, saçları ağarır,, çocukluğu bir köşede hâlâ dizlerini karnına çekmiş bekler.

biz büyümüyoruz.
yalnızca çocukluğumuza yeni mazeretler buluyoruz.

geçmiş dediğimiz şey de yaşadıklarımız değildir aslında. yaşayamadıklarımızın gölgesidir. söyleyemediğimiz cümlelerdir. tutamadığımız ellerdir. cesaret edemediğimiz yolculuklardır. içimizde ölmeyen ihtimaller, mezar taşı olmayan kayıplardır.

''insan bazen yaptığı hatalarla değil, yapamadığı doğrularla yaşlanır''
sonra bir gün mutluluğun peşinden koşmaktan yorulur.

işte o anda anlar ki mutluluk ulaşılacak bir yer değilmiş. bir yükü yere bırakabilmekmiş. bir beklentiyi usulca toprağa gömebilmekmiş. kendini ispat etme telaşından vazgeçebilmekmiş. .

belki de insanın en olgun cümlesi şudur:

"artık hiçbir şeyi kendime borçlu hissetmiyorum."

çünkü istemek, bazen en ağır esarettir. hiçbir şey istememek ise vazgeçmek değil,, varlığı olduğu gibi karşılayabilmektir. suyun akmasına izin vermek, rüzgârı yönetmeye çalışmamak, hayatı kendi adına konuşmaya zorlamamaktır.

ve belki de bütün mesele budur.
insan, kendini tamamlamak için değil, eksikliğini sevebilmek için vardır.

çünkü kusursuzluk ölüdür.
çelişki nefes alır.
eksiklik büyütür.
yalnızlık konuşturur.
aşk yaralar.
irade çoğu zaman teslim olur.

bazı şairler fırtına olmak ister.. sesleriyle ağaçları devirir, gökyüzünü parçalar. bazıları ise imbat olur...
kimsenin dikkatini çekmeden gelir
ama geldiği her yere nefes bırakır.


şimdilik hepsi bu olsun o vakit.
eyvallah İmbat şair.