Kutlarım güzel bir şiirdi.

Merhaba,

Aforizma 5 ten sonra nöronlara kısa devre yaptırıp, beyin yakan aforizma 6 ile devam edelim. Bende felsefi çiziktirmelerime devam edeyim bari. Biraz devam biraz da cevap niteliğinde oldu galiba. Affına sığınarak yazdım.

kimse
kendini bulamaz
çünkü
aradığı şey
çoğu zaman
kendisidir

aşk
kaçınılmazsa
tutku
neden hep kaçar

hiçlik
korkutmuyor beni
asıl korkutan
ona bir anlam vermek

ve
mutluluk
hiçbir şey istememekse
insan
neden hala
bir şey istiyor

neyse...
belki de
kimse falan değiliz
ama
hiçbir şey de değiliz


tebriklerimle

Sandığın kapağı açılmış nihayet
Varlıkla hiçlik dökülmüş ortaya

Neyseki imbatto huzursuzluğu değilde
Tanışmayı tanıdık olmayı sevginin iksirini içirmiş okuyucuya kendi zaten baştan aşağı iksir mûbareğin

Hiçten var olduğumuz inancinda hiç olmanın korkusunu salmamış yüreğimize

Belki de araya bir sürü selamlar sıkıştırmış kimbilir aşktan yana güzelliklerden yana

Huzursuzluğun kitabıda varmış öğrendim sayende

Gerki kırk yıl önce böyle bir kitap aylarca eksik olmadı yatağımın baş ucunda

Şiirmi selamlarımı söyle mısralara

Kutlarım imbatto kutlarım tebrikler

Selamlarım yollarda kalmasın takip et geldimi eyvallah cansın cana can katansın özel ve sevilensin eyvallah

yudumyunus

Şiir bitti aklıma bir soru takarak
-Fernando kusura bakmasın ama -
Niçe ile Budha sohbet etseydi konu ne olurdu acaba

Ah be İmbat.

Fernando’dan, Pessoa’dan, o çoklu yalnızlıklardan ve hiçbir şey istememenin krallığından nasıl girmişsin ki, kelimeler bile yerinde duramayıp sana doğru çekilmiş.


Kendimize yakalandığımız an,
aslında kim olduğumuzu bilmediğimiz andır.

Gündüzleri herkesizdir.
rolümüzü oynar, kalabalığa karışır, toplumun bizden beklediği kişiye dönüşürüz. Şüphe yoktur çünkü maske yüzümüzdedir.
Fakat gece çöküp de aynada yalnız kaldığımızda "kendimiz" dediğimiz şeyin koca bir belirsizlikten ibaret olduğunu fark ediyoruz .


Dostum der ki;

"Tutku, ele geçirmek istedikçe ellerimizin arasından kayıp giden bir serap. Aşk ise o serabın ortasında bile bir yudum su bulabilmektir."
"Aşk bir vuslat arayışıdır, tutku ise hedefini sürekli değiştiren sonsuz bir firar."
"İnsan aşka teslim olduğunda özgürleşir, tutkunun esiri olduğunda ise kendi arzularının karanlık kuyusunda mahsur kalır."



ve ayrıca;
''Dünya, arzularının peşinde koşanların zindanı..
hiçbir şey istemeyenlerin ise geniş ve uçsuz bucaksız sarayıdır."

"Bir insan ancak hiçbir şeyi arzulamadığı gün hiçbir şey tarafından eksiltilemez bir güce ulaşır."

"İstediğin her şey sana bir zincir vurur,
vazgeçtiğin her şey ise ruhuna bir çift kanat armağan eder."


"Mutluluk dediğiniz, avucunuza yeni bir şeyler koymaktan ziyade elinizdekileri tutma hırsını tamamen gevşetmekle mümkündür."


"Her şey olmaya çalışan, kalabalıklar arasında bir hiç olarak dağılır.
Hiç olmayı seçen ise kendi sessizliğinde tam bir evrene dönüşür."


umarım yine devreleri yakmamışsındır sevgili İmpat
Fernandolar, Pessoalar, hiçlikler, kaçınılmaz aşklar diyerek sistemin bütün şartellerini attırdın gibi sanki :))

Eyvallah o vakit
selam olsun.

Şimdi ben yorumun kıyısında yorumsuzluğa dönüyorum imbatto 🤔🙃
Çiğdemlerin selamı varmış haberin ola 🙃🙃
Gereksizce kendimleşiyorum🙃

nihayetinde,
mutlu mu olmak istiyorsunuz ?
tanışın o vakit,
“hiçbir şey istememenin mutluluğu”yla...

tanışalım o vakit..kaleminiz dert görmesin...

Üstat

Bildiğim tek bir şey var o da hiç bir şey bilmediğim değil hayatta her şeyin geçici olduğudur diye düşünüyorum.

Saygı ve selam ile.

Pessoa’nın izinden yürüyüp hiçliğin kıyısında kendi sesini arayan bir şiir…

“Kimse”nin içinde “herkes”, “hiçbir şey”in içinde koca bir insan kalabalığı var. Gündüzün maskeleri düşüyor gece olunca; geriye insanın kendisiyle baş başa kaldığı o sessiz, derin boşluk kalıyor.

Aşk kaçınılmaz, tutku firari, mutluluk ise belki de hiçbir şey istememenin kıyısında bekliyor.

Şiir bitiyor ama Pessoa’nın o tanıdık gölgesi kalıyor geride; insanı kendine, kendi hiçliğine bakmaya çağıran uzun bir yankı gibi…

Kaleminize sağlık.