Ölüm,

İnsanlara yapma diye dua ettirecek kadar korkunç bir son
Bazılarına merhametli bir yok oluş
Ama sen de ölür müsün ölümsüzlükle var oluş acısını göze alan
Kimsin sen karanlık lord, herkesin bildiği ama varsaymadığını benim kaderimde olmaz diye
Ama sen varsın herkesin kaderinde sen ve ilk anne
Ah ölüm, sen kimsin adın ne ve neden bu kadar
Görmezden geldik göğün acı ve gözyaşlarını
Sırf büyüdü diye çiçeklerimiz
Ve neden ötekisin en sondasın diye
Azrail mi adın her kimse
nimetsin bizim gözümüzde
Bütün acıya son verecek
Zilleri çalıp “böyle bilince sahip olması hesap edimeyen varlıkların”
Karar verip ölmesi gereken şeytani yaratıkların

Söyle niye
Neden bizi yarım bıraktın
Neden bizi yanına almadın
Shakespeare’in bir sözüyle “ ay sad hours seem long”

Dedi ki hata yaptım var oluş biçiminizde
Öldü ilk tanrı ve esaretsiniz bende
Ama sizi alamam
Siz kendinizsiniz her birinizde

Ölümün tanrısı bizimle
Öyle ki ölmek zorundayız bilmeyip ne beklediğimizden