2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
111
Okunma
’’
Koparttım gülleri fırtınalardan,
Kendi rûhumu bir kafese tıktım.
Gönlüme sıkışmış ebedî efkâr.
Gözümde ne dünya ne de umut var;
Hüzünle büründü bu dertli başım,
Yâra can adadım, yine yaranmam.
Aksın gece gündüz şu gözde yaşım,
Gönül sarayında bir yer bulamam
Her şafak sökerken karanlıklardan,
Rûhumdan sökülür, sızlanır gönlüm.
Hilekâr zamanın o sokaklarında,
Aşkından geriye kalan bir küldüm.
Gönül hisarının aşk burçlarına,
fırtınalar vursa yıkılmaz surlar.
Gömdüm anıları kör zindanına
Sanma ki bu zindan rûhumu bağlar
Kör kütük sevdamı, inkar edemem.
Yazılsın sayfamın kara fermanı,
Gönlümde aşkını hiç yok sayamam.
Budur bu rûhumun asil dermanı,
Bu derin yaramdan nere kaçarım,
İçimde yakınan yollar günahkâr.
Azaplar içinde kavrulur rûhum,
Bağrıma bastığım sevda günahkâr.
Kenan Sevinç
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz