Sen benim siyah beyaz dünyama renk katan,
Yağmur sonrası beliren gökkuşağımdın...
Gecemi aydınlatan kılavuz yıldızımdın.
Ey sevgili;
Biz seninle iki bedende bir bütün olduk sandım.
İyikim, yaşama sebebim,
Besmeleyle sevdiğim, şükür sebebimdi adın.
Sen bana Allah’ın bir lütfuydun...
İşte ben sana kör kütük öyle bir körlük ki,
Gözlerimi senden başkasına çevirdiğimde
Karanlık bile utanıyordu benden.

Ama sen bana vurdumduymaz…
Öyle bir duymazlık ki,
Yüreğimin çığlığı bile yankısız kalıyordu senin o taş duvarlarında.
Ben seni beklerken,
Duvar saatleri beni tanırdı artık,
Kahve fincanları dudağımın çizgilerini ezberlerdi,
Pencerenin perdesi bile hangi saatte iç çektiğimi bilirdi.
Belki bir kadının gülüşünde,
Belki kendi bencilliğinin gölgesinde yitip gidiyordun…

Ey Sevgili
Ben sustukça çoğaldın içimde,
Ben anlattıkça eksildin kelimelerimde.
Bir hikâyeye başladım adı “biz” olan,
Ama sen daha ilk satırda noktayı koydun.
Ben senin adını bir kadeh gibi içtim her gece,
Boğazıma dizildi harflerin,
Yutkundukça can yaktı.
Senin adını anmak bir yara içimde,
Anmamaksa ölümün ta kendisi...

Ben senin bana dönmediğin her geceyi
Bir sabır ayeti gibi ezberledim.
Elim, senden bir iz bulma umuduyla yastığa değdiğinde,
Yastık bile yüzünü unutmamış olurdu.
Bir fotoğrafımız bile yoktu belki,
Ama ben seni her an’da, her nefeste yaşadım.
Sevdim… Çünkü bilmezsin sen,
Ben bir adama değil,
Sana denk gelen o bahtsız yazgıma âşıktım.

Sonra bir gün,
Gözlerimin içinde kırıldı o körlük.
Anladım;
Senin beni sevmen zaten imkansızdı da,
Benim o lütfa, o mucizeye inanmam yanlıştı.
Ben aşk sandım,
Sen meğer sadece bir alışkanlıktın.
Şimdi ne zaman adın geçse bir yerde,
Kalbim geri çekiliyor usulca.
Çünkü ben hâlâ seviyorum,
Ama artık seni değil…
Seni besmeleyle bağrına basan,
O temiz, senden arta kalan kadını.

Silezya