O kadar değerim yoktu ki ve bunu o kadar belli ediyordu ki...
Gözlerindeki vazgeçişi, cümlelerindeki o soğuk mesafeyi...
Ben görüyordum ama o ise umursamıyordu.
Artık benden gittiğini hissediyordum, çünkü sevgim omuzlarına ağır geliyordu.

Her şeye rağmen “kal” diyordum içimden.
Yanımda soluk alması bile yetiyordu, kokusunu, nefesini hissetmek...
Bencilce bir duygu muydu bu, kör bir direniş mi bilmiyorum.
O benden çoktan kopmuştu, artık ben onun için hiçbir anlam ifade etmiyordum.

Susuyor... Göz göze dahi gelmiyordu.
Sadece ihtiyaç duydukça konuşuyordu...
Ama ben seviyordum; umrumda olan tek şey, benim ona olan aşkımdı.
Bedeni yanımdaydı, aklını bilmesem de dokunabiliyordum.

Benim bencil sevdam, gitmesine izin vermiyordu.
Peki, neden yanımdaydı?
Sevmiyordu, istemiyordu ama bir sebebi olmalıydı.
Onun da hisleri, duyguları vardı elbet diye avutuyordum kendimi.
Sessizliğin soğuk duvarına yaslanıp soruyordum:
İnsan sevmese kalır mıydı?

Merhamet miydi, yoksa vefa mıydı bu göğsümde taşıdığım?
Zihnim bir labirent, çıkış bulamıyorum.
Evet, ben seviyordum; beni istemeyen, benden vazgeçmiş,
Konuşurken gözlerime dahi bakmayan bir adamı...
Kendime sorduğum tek bir soru vardı: Peki, neden gitmiyordu?

Silezya