Mühürsüz keder.

zamanın dişlileri arasında
sıkışmış bir hatıra,
yontulmamış taşların üzerinde
yalınayak yürürken
gölgemle çarpışıyorum.
​karanlığın
kıyısında
bekleyen o serin rüzgar,
henüz söylenmemiş cümlelerin
ağırlığını taşıyor.

​duyuyorum;
fay hatlarında gezen
bir sesin çatlaklarını.
ne bir veda, ne bir merhabadır bu;
sadece,
kendini arayan bir yankının
boşlukta savrulan harfleri.
​gözlerinde sakladığın o puslu coğrafyada,
pusulasını yitirmiş martılar,
denizle gökyüzünün
anlaşamadığı bir noktada,
kanat çırpıyorlar.

​biliyorum;
ağırlığı kalmamış bir hüznün
kuytusunda,
terk edilmiş bir kalenin
burçlarına asılı kaldı
zaman.
​sana,
içimde saklı tuttuğum
o dilsiz itirafı
bir muska gibi
avucuna bırakıyorum.

çözme düğümünü;
bırak,
hâlâ kanasın
o mühürsüz,
o uçsuz
keder.
​şimdi,
yalnızlığın mutfağında
yorgun bir ışık,
eşyaların sessizliğine
bürünmüş.
​her şey,
birazdan yok olacakmış gibi
fakat,
hiç bitmeyecekmiş gibi
ağır.

​yıkılmasın
üzerimize
bu gök
bu yer
bu suskunluk.
​sadece kal;
sınır boylarında,
henüz tan vakti gelmemiş,
ağrısı dinmemiş,
o kadim,
o arızalı
yitiklikte...

Hasan Belek-Akçay
27 06 2026