Yalanın Gerçekleri

Gecenin karanlığında, sessizliğin yankısıyla
Bir kadın yürüyordu, ardında gölgelerini;
Yalanların yükünü taşıyan ince bir sırtta.
Kalbinin derinliğinde, yankı bulan izlerini
Hatırlıyordu; yalanlar, gerçeklerin peçesi.


Her söz, bir yıldız gibi parlayıp sönerken
Çatlamış dudaklarında, bir geçmiş yankısıydı;
Rüzgarın hışırtısında, silik gerçeği gören.
Bir zamanlar masumdu, umutla dolu bir hayaldi;
Yalanlar, gerçeğin çarşafına dolanmış bir düş.


Gözleri, uzak ufukları tararken kararsız
Bir sis perdesi ardında, kaybolmuş anıları
Arardı; geçmişin izlerini, kırık bir aynada.
Gerçeklerin sesi, fısıldardı sessiz gecede
Yalanın örtüsünü kaldıran bir dirilişti.


Kelimelerle dans eden o ince ve narin ruh
Zamanın pençesinde, titrek bir mum ışığıydı;
Gönlünde bir umut, gerçeğe dönüşen rüya.
Her adımda yankılanan geçmişin ayak izi
Doğruyu bulduğunda, yalanlar sustu sessizce.


Bir yolculuktu bu, yalanlardan gerçeğe doğru
Zamanın içinde, bir kemanın hüzünlü sesi;
Her notasıyla gerçeği fısıldayan bir melodiydi.
Ve sonunda buldu, yalanın ardındaki ışığı
Gerçeklerin huzuruyla dolup taştı yüreği...