Sana dost dedim, yıllarımı verdim,
Üstelik benim olan bütün sevgimi verdim.
Dostluğumu, kardeşliğimi, sırdaşlığımı verdim.

Oysa sırtımdaki hançer, senden bana yadigâr oldu.

“Arkadaşlığımızı sevgiyle harmanlayalım” dedim,
Gönlüm gönlüne eklendi, sana dost dedim.
Dilim dilinle kaynaştı, can arkadaş dedim.
Daha ne isterdim? ARKADAŞIM… ben sen oldum…

Oldu da ne oldu?
Sen ben olamadın ki.
Olurken gönlüm sana arka’daş,
Senmişsin meğer, beni arkamdan vuran kalleş.

Şimdi dinle kalleş:
Dost dedirttin diye insan sanma kendini,
Kardeş dedik diye kan sanma damarını.
Sen gölgede büyüyen nankördün,
Ben fark etmedim, sen fırsat bildin.

Masamda ekmek yedin, duamda yer aldın,
Güldüğümde alkışladın, düştüğümde alkış tutan sen oldun.
Adın “dost” listemdeydi, işin “düşman” defterindeymiş.
Dinçer Dayı