İNSANLAR YORGUN ÖLÜYOR...
Kimi yaşadıklarının ağırlığından,
kimi içine atıp sustuklarından,
kimi sevdiklerinin vefasızlığından...

Kimi de yıllarca açlıkla, sefaletle
"güçlüyüm" diye görünmek zorunda kaldığı için.

İnsanı her zaman hayat yormuyor Arkadaş...
Bazen çevrendeki, değer verdiklerin yoruyor.
Bazen hayatın hayal kırıklıkları,
bazen de kimseye anlatamadıkların.

Omuzlarımızda görünmeyen çuvallar var.
"İyiyim" deyip sırtımızda taşıyamadığımız dağlar var.
Gülüp geçtiğimiz her şey,
gece yastığa başımızı koyunca
kalbimizle vicdanımız hesap soruyor.

Hayat yoruyor bizi...
Koşmadığımız halde nefes nefese kalıyoruz.
Savaşmadığımız halde yaralarımız çoğalıyor.
Sevilmediğimiz halde sevmekten yoruluyoruz.

Bazen bir bardak çay isterdik,
bazen sadece bir "anlıyorum" kelimesi,
bazen susup yanımızda oturan birini.
O da olmadı.
Sonunda biz de yorgun, halsiz öldük içimizde.

Ama biliyor musun Arkadaş?
Yorgun ölen insan en temiz olandır.
Çünkü yükünü kimseye atmadan taşımıştır.
Çünkü hayat boyu kırılmış, ama kimseyi kırmamıştır.
Çünkü hep acı çekmiş, ağlamış,
ama kimseyi ağlatmamıştır.

Dinçer Dayı