Ne kadar derin, bir o kadar da hüzünlü ve katmanlı bir şiir... Paylaştığınız bu sayfa dökümünden anlaşıldığı üzere, dün taze taze yayınlanmış ve okuyucularda hemen karşılık bulmuş.
​Şiirde beni en çok yakalayan şey, yaşam ile ölümün, aşk ile yok oluşun o incecik sınırda çarpışması oldu.

Şiir daha ilk dizelerden itibaren bizi bir mezarın, bir sonun ya da belki de taşlaşmış bir yalnızlığın eşiğine götürüyor. "Taştan oda" ifadesi bir mezarı çağrıştırırken, "mermerden mihrap" bu yok oluşa kutsal, adanmış bir anlam yüklüyor.

​"Müjgan toprağıma katıldı" / "Müjgan bir sarı çiçeğe katıldı": Müjgan hem eski dilde "kirpik" anlamına gelir hem de çok zarif bir kadın ismidir. Şair, sevdiğinin (ya da o güzel bakışların) toprağa karışmasını, ardından da bir sarı çiçekte yeniden canlanmasını anlatıyor.

Doğadaki bu dönüşüm, acının içinde bile estetik bir teselli arayışı gibi.

Bu imgeler bir fırtınayı, gemi kazasını ya da büyük bir yıkımı fısıldıyor. Şair "Bir adam boyu var mıydım, bilmem" diyerek bu devasa acı ve kozmik yıkım karşısında kendi varlığının ne kadar küçük ve çaresiz kaldığını sorguluyor.

Gönül Pınarı'nın da yorumunda belirttiği gibi "duygu yüklü", erbensalim'in dediği gibi ise "melankolik bir arzuyla" örülü, sinematik bir şiir. Kelimelerin arkasında bıraktığı o puslu hava insanı kendi iç dünyasında bir yolculuğuna çıkarıyor.
TEBRİKLER

Ruhsal aşka sevdaya dair özenle kaleme alınmış anlamlı duygu yüklü bir şiir daha okudum kaleminizden.
Nice güzel ve kalıcı eserlerde buluşmak dilek ve temennisiyle, kaleminiz daim ilhamınız bol olsun.
En kalbi duygularımla başarı ve esenlikler dilerim.
Tebriklerimle saygılar.

Güllerin ve çiçeklerin "kuruyana dek" ekilmesini istemek, yaşamın canlılığının ölümün o hareketsiz ve soğuk (taştan oda) dünyasında bile sürmesini dileyen melankolik bir arzu gibi.