Ömrümü çalıp geçti yıllar
Yinede vefasız dostlardan vefa beklemedim
Gözümden yaş olup süzüldüler
Dolanırım sahte kalabalıklar içinde
Umudum kalmadı sahte yüzlerden
Vefa aradım durdum kuru sözlerden
Ömrümün üstünden geçti yılları
Ne bir dost ne bir yar eli uzandı

Yüreğimin kuytu yerinde
Kapanmaz yaralar acıldı
Dert bağrımda kor olup yandı
Hasret yüreğimi delipte geçti

Gurbet ellerinde kaldım bir başıma
Kimse sormasın
Bir selamı çok gören dostlar için
Dökmem artık gözümün yaşını

Güvenip sırtımı verdiğim dağlar
Birer birer yıkılıp gitti
Dost bildiğim eller çekildi gitti
Yalnızlığım bana yar oldu şimdi

Ömür dediğin bir demmiş meğer
Gam yükünü omzuma vurdunuz meğer
Gözlerimde bireken yılların hüznüyle
Saçlarım bir günde ağarıp ta dökülmüş

Bırakın beni bana sormayın halimi artık
Dertlerimle yoşdaş olup yürüdüm
Bir ömür vefa diye beklediğim kapılar
Yüzüme sessizce kapandı
Yüzümdeki beliren çizgiler yılların yükü
Ömrüm gelip geçti
Baharımda açan çiçeklerim Hep boynunu büktü

Asya öztürk