Hatırladım seni yine bugün,
Senden kalan bir iz düştü aklıma.
Karşımda dururken o endamınla,
Kalbimden bir parça koptu o zaman.

Biliyorum, zaman bizi çoktan ayırdı,
Yollarımız uzaklara savruldu.
Ama sen, hiç yanımda olmasan da,
Hep yanı başımda kaldın sanki.

Baş köşemde yerin eksilmedi,
Ne hâlde olduğunu bilemedim hiç.
Gitmeye cesaret edemedim,
Bir gün seni tamamen kaybetmekten korktum.

Oysa hiç olmadın bu hayatın içinde,
Yine de her köşesinde izlerin vardı.
Olmasan da varsın;
Belki de bu yüzden unutamadım seni.

"Yokluğun cehennemin öbür adıdır" demişti şair.
Ben yokluğunda anladım bu sözü.
Başkalarına ait olsan bile,
İçimde tatlı bir sızı olarak kaldın.

Biliyor musun,
İçimde kopan fırtınalar mısralara dönüştü.
Tenhalarda sessizce ağladım,
Adını kimse duymadan.

Biliyorum, gönlünde yerim olmadı.
Kim olduğumu belki çoktan unuttun.
Ama göstermesem de içimdeki yangını,
Ben hâlâ seninle doluyum.

Belki kader bizi hiç yazmadı,
Belki de olmayan bir düşe tutundum.
"Geçmiş geçti" demek isterdim,
Ama sen, aynadaki suretim gibi kaldın aklımda.

Biliyorum, bu sözleri hiç duymayacaksın.
Belki dünya gözüyle bir daha görmeyeceğim seni.
Yine de biliyorum;
Sen çıkmayacaksın aklımdan,
Hayalimden,
Ve kalbimden.

mesakin-25/06/2026