Sırtında urganla gezen gölgeler,
Ceplerinde kırık aynalar taşıyan o muktedirler,
Bıyık altından gülüp fısıldıyorlar kulağına:
“Kimi keme şikayet edecen?”

​Yollar, kendi çukurunu emen kara diller gibi uzanıyor.
Sen, avucunda unuttuğun adalet tohumuyla
hangi kapının eşiğine çöksen,
Kapı kilitli, kapı sağır, kapı zaten duvarın kendisi.

​Hâkim dedikleri, kendi cüppesinin ceplerinde
rüzgâr biriktiren bir yel değirmeni.
Savcı, mürekkep yerine geceyi çekmiş kaleme,
kendi gölgesini yargılamaktan yorgun düşmüş bir fener.

​Şikâyet edeceğin o yüce divan,
Gökyüzünün paslı çivisinden asılı duran boş bir kafes.
Kuşlar çoktan göçmüş,
Geriye sadece tüylerin uğultusu kalmış.
​Kimi keme şikayet edecen?

Toprağı solucana,
Yaprağı tırtıla,
Geceyi baykuşa ihale etmişler.
Derdini anlatmaya kalksan bir beton bloğuna,
Yankın dönüp kendi göğsünü döver,
Kendi sesin vurur seni alnından.

​Şehrin damarlarında akan bu gri irin,
Kanun maddelerinin arkasına gizlenmiş birer sırtlan.
Aynı sofrada tuz ekmek bölüşmüşler cellatla mağdur;
Terazi, kasabın elindeki kancadan ibaret şimdi.

​O yüzden sök o yırtık dilekçeleri kalbinden.
Adresini bilmediğin mektupları yak.
Kimi keme şikayet edeceksen et,
Asıl feryat, şikayet edecek kimsen kalmadığında
kendi sessizliğini bir bıçak gibi bileyebilmektir.