Bir ömür yürüdüm,
Yol boyunca kendimden başka kimseye rastlamadım.
Nasıl bir yoldayım ben?
Arkam sessiz bir harabe, önüm dilsiz bir karanlık.
Bir yanım geçmişin enkazında üşüyor,
Bir yanım hiç doğmamış yarınlara ağlıyor.
Ben ise iki sessizliğin arasında,
Adını kimsenin bilmediği bir kayboluşum.
Ne geri dönebiliyorum bıraktıklarıma,
Ne de varabiliyorum düşlediğim yarınlara.
Sanki kader, beni yarım kalmış bir cümlenin
Son noktasına terk etmiş…
İçimde, adı konmamış bir sızı büyüyor her gece;
Bir yıldız gibi değil, sönmüş bir göğün sessizliğiyle.
Kimse duymuyor içimde yıkılan mevsimleri,
Çünkü bazı fırtınalar, insanın içinde kopar sessizce.
Ve ben, her sabah yeniden doğuyor gibi yapıp
Her gece biraz daha eksiliyorum kendimden..

Ercan köse
dusuneninsanerckose
23 haziran 2026 salı