Kor ateşine düştüm sonumu bile bile
külüne razıydım yanacağımı bile bile
kış günü nergis, yazın kardelen ister
ne yana dönsem sen varsın içimde
sensin şu ömrün içinden akıp geçen

aklı yok divane gönül, sus da biraz dinlen
hâyâl olsa da seyran edeyim yârin hayaliyle
aşk dediğin yaradır, sarıldıkça derinleşen
kader diye sarıldım göğsümdeki bu okl’a
varsın geçsin bu ömür bir serabın peşinde

yanmak düştü payıma ezelden bu yana
adını yazmış kader alnımın her yanına
kaç kere “vazgeç” dedim bu divane cana
vermem sevdamı, dönmedim hiç yolumdan
bir ömür adanmışım gözlerinin çağrısına

Sen içimde büyüyen o sessiz sızı
kalbime neşeyle dolan başımın tacı
gecenin koynunda saklı o son yazı;
ne kadar uzak olsan, o kadar yakınsın
hasretin büyütür içimde senden kalan izi

Ey yâr, sensiz kalan yanım hep nâtamam
eksilip parça parça sana döner her davam
bir gün kavuşmak varsa şayet kaderde
yoksa da mühim değil, beklerim mahşere;
ben yine yolundayım, ben yine intizârda...