Kelimelerin efendisi olmak değildir marifet,
Bir tek sözcükle gönüllere bahar ekebilmektir.
Bir mısrada gözyaşını güle çevirebilmek,
Sessizliği bile sevdayla söyletebilmektir.

Şiir yazmak;
Gecenin koynundan yıldız devşirmektir.
Ay ışığını kalemin ucuna sürüp,
Yüreğin en derin sızısını gül diye açtırmaktır.

Şiir okumak;
Bir başka kalbin penceresinden bakmaktır hayata.
Hiç tanımadığın bir hüznü sahiplenmek,
Bir yabancının sevincinde kendini bulmaktır.

Şiiri yorumlamak;
Sözcükleri değil, suskunluğu dinlemektir.
Her benzetmenin ardındaki yarayı görmek,
Bir virgülde bekleyen hasreti sezebilmektir.

Kelimeler, gönülden doğmadıkça eksiktir;
Kafiye, aşkla buluşmadıkça yetimdir.
Çünkü en güzel şiir,
Kalemin değil, kalbin yazdığı şiirdir.

Ey gönlüne mısralar emanet edilen şair,
Mürekkebin umut, kâğıdın gökyüzü olsun.
Her dize bir kandil gibi karanlığı aydınlatsın,
Her hece bir çiçeğin sabaha açan kokusu olsun.

Ne kadar yazarsan yaz,
Şiir hiçbir zaman tamamlanmaz.
Çünkü sevda sürdükçe mısralar çoğalır,
İnsan yaşadıkça kelimeler yeniden doğar.

Ve bil ki;
Kelimelerin gerçek efendisi,
Sözcüklere hükmeden değil;
Onları sevgiyle insanın yüreğine emanet edendir.