_Gül Yüreklim’e - Dinçer Dayı_

Gül yüreklim,
Bu gece yüreğine uzandım...
Sabaha kadar ılık nefesinin kıyısında gezindim durdum.

Kâh kirpiklerinde rüzgârları kovaladım,
Kâh avuç içlerinde yavru keklikleri uyandırdım.
Dizlerine başımı yaslayıp,
Her soluğuna bir “Ya Sabır” ekledim.

Varlığının huzurunda,
Nice “seni seviyorum” fısıldadım kulağına...
Uyandırmadım. Kıyamadım.

Biliyorum, “Geldiğinde niye uyandırmadın?” der gibisin...
Kıyamadım paşam.
Uyandırsaydım, gül kokulu meleklerin
Yüreğini güllerle yıkamasına engel olurdum.
Yetim güvercinlerin dudaklarına
Baharı bırakmasına engel olurdum.

Kıyamadım o kuru dudaklarından öpmeye...
Kıyamadım uykundaki meleğini bozmaya...
Giderken, her zaman beni soluman için,
Yüreğimi “ılık nefesinin” koynuna bıraktım.

Şimdi sana, kıyamadığım yüreğine,
Nice “seni seviyorum” yolluyorum rüzgârla...

İyi ki varsın.
Nefesine dokunamadığım,
Yüreğimde soluduğum cansın sen.
Sen, kıyamadığımsın...
Mutluluklarda nefes aldığımsın.
Dinçer Dayı