Bazı insanlar anlamaz yıllarca,
Hayatına giren yüzler neden hep aynı gelir...
İsimler değişir,
Yüzler değişir,
Şehirler değişir...
Ama ihanet aynıdır.
Hayal kırıklığı aynıdır.
Terk ediş aynıdır.

Çünkü hayat yeni insan göndermez paşam...
Hayat, eski yarayı getirir kapına.
Bu sefer başka maskeyle,
Bu sefer başka sözle,
Ama aynı bıçakla...

Ta ki sen uyanana kadar.
Ta ki kendini seçmeyi öğrenene kadar.
Ta ki aynaya bakıp “ben değerliyim” diyene kadar.
Ta ki “hayır” demeyi,
Kendi canını kurtarmayı öğrenene kadar.

Ve sonra bir gün...
Hiçbir şey değişmez.
Gökyüzü aynı gökyüzüdür.
Şehir aynı şehirdir.
Ama sen değişirsin.

Artık dilenmezsin sevgiyi.
Artık yalvarmazsın kalmaya.
Artık kapını çalan her yaraya açmazsın.

O gün anlarsın:
Hayat değişmedi...
Sen değiştin.
Ve değişen sen,
Değiştirdi her şeyi.

Belki bu şiir boşuna çıkmadı karşına...
Belki de Yaradan diyor ki:
“Evladım, aynayı kırma. Aynaya bakanı değiştir.”
Dinçer Dayı