3
Yorum
10
Beğeni
4,6
Puan
45
Okunma
Ay, omzuma başını koymuş gibiydi
ve rüzgâr senin adını taşıyordu sessizce…
Gözlerinin kıyısında kaybolduğum,
mavi bir denizdi belki
ya da gecenin en uzak yıldızıydı…
Ben seni severken
çiçekler daha yavaş soluyordu, kuşlar daha uzun ötüyordu ve dünya biraz daha katlanılır oluyordu…
Şimdi hangi şehirdeysen
hangi göğe bakıyorsan
bil ki aynı ay geçiyor üstümüzden…
Çünkü bazı aşklar
kavuşmaktan değil
bir ömür içte taşımaktan ibarettir…
Ve sen…
Benim içimde hiç silinmeyen
en güzel şiir olarak kaldın…
Hülya Çelik
5.0
80% (4)
3.0
20% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
