Bir bavul hazırlanır usulca,
içinde ne giysiler vardır ne eşyalar...
Sadece kırık dökük anılar,
birkaç yarım kalmış heves,
ve yorulmuş
ve ıssızlığa gömülmüş bir ömür

Adımlar yavaşlar önce,
dünyanın telaşı anlamsızlaşır.
İnsan her şeye uzaktan bakar,
tıpkı camın arkasından izlenen,
yabancı bir şehir gibi.
Ne bir sitem kalır dilde,
ne de geçmişin o ağır yükü.
Her şey bir rüzgar süzülüşüyle
bırakır kendini.
Ağaçtan düşen sararmış bir yaprak gibi

Ve o son kapı çalındığında,
hüzün yerini bir hafifliğe bırakır.
Çünkü bilir yolcu;
burası sadece bir gurbetti,
ve her gurbet hikayesinin,
eninde sonunda sılada biteceğini.

Gözler yorgun ve dinlersin,
ardında bıraktığın o gürültülü dünyayı.
Kavgalar, koşturmacalar, sitemler...
Hepsi birer gölge gibi çekilir sahneden,
geriye sadece ,
derin bir eyvah kalır.

Öyle bir hafifliktir ki bu,
gökyüzünü sırtında taşımış bir kuşun ,
sonunda kanatlarını salması gibi.
Toprak sitem etmez ayak izlerine,
zaman darılmaz artık ,
geçip giden günlere.

Ne bir eksik kalmıştır geride,
ne de tamamlanması gereken bir yarım hayal.
Her şey tam da olması gerektiği anı bulmuştur.
İşte o an,
ölümün soğuk yüzü silinir,
aşina bir tebessüme bırakır yerini.
Ayrılık sanılan şey,
aslında vedanın ta kendisidir;
ve insan, aldığı emaneti,
asıl sahibine teslim eder gururla.

Artık ne yolun yorgunluğu kalır,
ne de menzilin o sonsuz uzaklığı.
Işıklar söner birer birer dünya evinde,
ve ruh, o kadim şarkıyı duyar derinden.
Bir yaprak düşer toprağa, sitemsiz,
bir nehir kavuşur denizine, sessiz.

Her gidiş bir eksilmek sanılır.
Oysa, bu tamamlanışıdır yarım kalmış bir hikayenin
Ve perde kapanırken yavaşça,
geride kalan sadece hoş bir sada,
ve gökyüzüne savrulmuş,
son bir duadır.

Eskisi kadar konuşmaz,
eskisi kadar gülmez,
kalabalıklar yorar,
sessizlik iyileştirir sanılır...
Oysa bu bir sonun sessiz provasıdır.

Hoşça kal ey dünya gurbeti,
hoşça kal ey misafirhanemiz...
Yol bitti, vakit tamam;
şimdi asıl yurtta,
ebedi bir huzura varma zamanı.

redfer