Vefa ile sevgi iki kardeştir aslında,
Biri kalpte doğar, biri ömre yayılır.
Sevgi gönülde açan bir bahar çiçeğiyse,
Vefa o çiçeği yıllarca soldurmayan yağmurdur.

Sevgi, güzel günlerde yan yana yürümektir,
Vefa ise zor günlerde el bırakmamaktır.
Sevgi bir gülümsemede saklıdır bazen,
Vefa gözyaşını sessizce paylaşmaktadır.

Herkes sevebilir bir ömür boyunca,
Ama herkes vefa gösteremez yürekten.
Çünkü vefa; menfaatin bittiği yerde başlayan,
Sadakatin ve insanlığın en güzel adıdır.

Bir dostun omzunda, bir kardeşin duasında,
Bir annenin bekleyişinde yaşar vefa.
Sevgi sözcüklerle anlatılabilir belki,
Ama vefa davranışlarla yazılan bir destandır.

Ne servet kalır insana, ne de makam,
Geriye sadece gönüllerde bıraktığı iz kalır.
Sevgiyle dokunan eller unutulmaz,
Vefayla sarılan yürekler silinmez.

Öyle insanlar vardır ki;
Varlıkları huzur, yoklukları özlemdir.
Onlar sevgiyi gösterişsiz yaşar,
Vefayı ise bir ömür taşırlar kalplerinde.

Rabbim gönüllerimizi sevgiden ayırmasın,
Dostluklarımızı vefayla güçlendirsin.
Sevginin sıcaklığını, vefanın güzelliğini
Eksik etmesin hiçbir yüreğin hanesinden.

Çünkü sevgi gönlün ışığıdır,
Vefa ise o ışığın hiç sönmeyen kandili...