Söyle bakalım derviş;
Allaha havale edince geçer mi?
Koca gövdesiyle, toprağa tutunmuş çınarı
Bağırta bağırta sök yerinden,
Sonra; ısıt odunuyla kanlı ellerini.
Toprakta kalan damarlarını okşadım dün
Hala sıcaktı, hala inliyordu orda kalan kalbi..

Sıvazla bakalım ak pak sakalını derviş;
Allaha havale edince geçer mi?
Aynı bahçenin gülleriydik aslında, rengârenk.
Gelen kırdı, giden kırdı dallarımızı.
Diken saldık kırılan yerlerden ama nafile.
Pembe; sevdalının kitap ayracı oldu,
Kırmızı; yakasında asılı Zerdüşt’ün
Beyazın yüzüne bülbül bile bakmaz oldu gayrı..
Söyle bakalım derviş;
Allaha havale edince geçer mi?
Sevdikçe hırpalandı gönül,
Ne yar olabildik bir faniye, ne yâren.
Derdimiz içimizde nâr oldu kor kor,
Ne yaş kaldı gözde, ne tuz tadında gülüş..

Seni de Allaha havale ettim derviş.
Ne verdiğin öğüt işe yaradı,
Ne gökten düşen elma.
Gökler bize yüksek geldi,
Meğer herkesin gönlü ulu imiş.
De bakalım derviş;
Beni de katıp yanına,
Göçer miyiz yedi kat yerin dibine ha?
Ya da, Allaha havale etsek geçer mi..?