Herkes gitsin, bir sen gitme..!
İçim katran karası, tortularımda kalanları sıyır.
Muhakkak kayda değer bir şeyler var,
Kaynayan ziftin içinden, altın sarısı çıkacak elin.
Yaslandığım ağacın canı yanıyor; duyuyorum.
Düşen yaprakları topluyorum bir bir.
Gören "delirmiş" diyor; desinler!
Ceplerimden kuru yapraklar fışkırıyor,
Ve pabuçlarımdan da.
Soylu bir deliyim ben!
Bak, ağacın ruhu uçuyor…

Herkes gitsin, bir sen gitme..!
Şiirlerim özne ile başlayıp, yüklemi yitiriyor.
Devrik cümlelerde bul beni;
İlla ki gönle değecek bir şeyler var.
Coşan nakaratta bin kez, milyon kez ara kendini.
Taze badem kokusu yayılmış köyler duyuyorum,
Kalaycılar dibek kahvesi pişiriyor alevde.
Sapsarı buğdayların arasında yok olmuşum;
Mavi sularda yuğ, yeniden yarat beni.
Soylu bir deliyim ben!
Yer, gök içimde.
Yaz bahçelerinde çiçek açar bir yanım,
Kış bahçesinde sigarasını tüttürür, demli çay eşliğinde.
Lakin yetmem; yetemem kendime.
Herkes gitsin, bir sen gitme...