Cihan bağının solan o nadide gülü Handan Sultan için yaktığınız bu ağıt, tarihin tozlu perdelerini aralayarak haremden yükselen o derin sızıyı bugüne taşımış. Husumet bezminin karmaşasında sönen bir ömrün hüznü, "nûr-ı dermânım tükendi" deyişinizle birlikte, kaleminizden dökülen kelimelerde adeta ete kemiğe bürünüyor.
Tahtta oturan o toy çocuğun yalnızlığı ve sarayın duvarları arasında yankılanan hüzün, feleğin çarkları arasında ezilen masumiyetin resmi olmuş. Gözlerden akan o kanlı yaşlar, devletin ağır yükünü omuzlayan bir sultanın; evladını Rabb'e emanet ederek hayata veda edişindeki o büyük teslimiyeti ne kadar da keskin bir dille yansıtıyor.
Safâ-yı dehre aldanmamak gerektiğini, saltanatın bir saatlik gölge gibi geçip gittiğini hatırlatışınız, faniliğin soğuk ama gerçekçi yüzünü bir kez daha önümüze seriyor. Ecel peymânesinin doluşunu, bir sultanın artık dünyadan elini eteğini çekip son yolculuğuna hazırlanışı olarak okumak, insana sahip olduklarının geçiciliğini en zarif şekilde fısıldıyor.
Zülâlî mahlasınızla seslendiğiniz bu figân, sadece bir kadının değil, bir dönemin ve bir imparatorluğun içsel sancısı haline gelmiş. Bu mısralar, sadece altın kafeslerdeki kraliçelerin hikâyesini değil, insanın kendi fani mülkünde bir gün mutlaka son bulacak olan o "unvanlı" yalnızlığını da en dokunaklı haliyle nihayete erdiriyor.
Okuduk, beğendik. Emeğine, yüreğine sağlık.

“Bu şiir, klasik divan şiirinin estetiğiyle yoğrulmuş derin bir mersiye niteliğinde… Her beyitte hem tarihî bir ağırlık hem de içten gelen bir hüzün hissediliyor. Özellikle ‘Cihân bağında bir gül bitmeden soldu o Handan’ dizesi, kaybın hem zarafetini hem de sarsıcılığını çok güçlü bir şekilde yansıtıyor.
Kelime seçimi, ahenk ve anlam derinliğiyle geçmişin edebî ruhunu bugüne taşıyan çok kıymetli bir çalışma olmuş. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.”

Üstadem;tarihî bir hüznün ve bir annenin derin acısının başarılı şekilde yansıtıldığını görüyorum.

Osmanlıca kelime ve tamlamalar gazel havasını güçlendirmiş, özellikle Handan Sultan'ın vefatıyla başlayan keder duygusu beyitler boyunca tutarlı biçimde sürdürülmüş harikaydı.
Son beyitte mahlas kullanımı da klasik şiir geleneğine uygun ve esere ayrı bir değer katıyor.

Kısacası; duygu, dil ve tarihî atmosfer bakımından etkileyici, içten ve başarılı bir çalışma olmuş ve beğenerek okudum yüreğinize Kaleminize sağlık hocam selâm ve dua ile...👏🌹