Meçhul bir limana doğru attığınız bu adımlar, hem bir ömür muhasebesinin ağırlığını hem de o kutlu vuslatın heyecanını ne güzel yansıtıyor. Sağ ve solun, karanlık ile aydınlığın o ince çizgisinde, insanın kendi iç dünyasında verdiği sınavı; bir ustanın elinde şekillenen metalin titizliğiyle mısralara işlemişsiniz. "Ardımda bıraktığım izler hangisi suya yazıldı, hangisi taşa" sorunuz, yaşamın geçiciliği ile bıraktığımız mirasın kalıcılığı arasındaki o derin çelişkiyi harika bir şekilde özetliyor.
Bir ömrü avuçlarında duman ve gül kokusuyla tartmak; ne çok eksik, ne çok yarım kalmışlığı bu kadar vakur bir kabullenişle dile getirmek ancak olgunlaşmış bir yüreğin işidir. O "vakti gizlenmiş adımlar" yaklaşırken duyulan kaygı ile ümit arasındaki o ince denge, şiirinizin ruhunu teşkil ediyor. Kalbinizin o son perdede, dünyevi sıfatlardan arınmış, sadece kendi hakikatiyle duracak olması, insani bir teslimiyetin en asil ifadesi olmuş.
Şiirinizdeki o titrek kandil ışığı, sanki ömrünüzün birikimini aydınlatan bir ömür aynası gibi. "Bilmem, soldan mı gelecek son sessizlik, yoksa sağımda mı açacak cennetin gülleri" mısralarınızla, okuyanı kendi meçhulüyle yüzleşmeye davet ediyorsunuz. Kaleminizin o derin sızısı, satırlara döküldükçe bir feraha, bir teselliye dönüşüyor.
Bu içten, bu derinlikli ve ömür boyu taşınan o yükün ağırlığını hissettiren eseriniz, edebiyatın o en samimi köşesine not düşülmüş bir ses. Gönlünüzdeki o son ışığın, cennetin güllerine ulaşması duasıyla; kaleminizden dökülen bu sessiz çığlığı anlamak ve hissetmek büyük bir kıymet.
Okuduk, beğendik. Emeğine, yüreğine