Sükûtun gölgesi çökerken şehre,
Bir feryat düşürdün bendeki nehre.
Sözlerin panzehir bendeki zehre,
Lütfunla bu kalbe ak dudu dillim.

Kelimeler sende can bulur, erir,
Lisanın ölüme bin hayat verir.
Sesinin aksiyle gökler ürperir,
Karanlık ufkumu yak dudu dillim.

Makamı bilinmez kutsal bir sazsın,
Kışımın bağrında solmaz bir yazsın.
Gülşen bağlarında bitmez niyazsın,
Cennetten dünyaya bak dudu dillim.

Harfler dökülürken sanki bir inci,
Aşkın kalbimin en tatlı sevinci.
Sustuğun her anım derin bir sancı,
Ruhuma sesini çak dudu dillim.

Efsunlu deyişin maziye perde,
Şifadır nefesin bendeki derde.
Sedanı ararım gökte ve yerde,
Göğsüme yıldızlar tak dudu dillim.

Seninle can bulur basılan toprak,
Gönül bahçemizde yeşerir yaprak.
Gözlerin içimde gizli bir durak,
Kalbimde nurunla pak dudu dillim.

Zamanı eriten efsunlu cansın,
Damarda dolaşan asil bir kansın.
Bırak da bu yürek aşkınla yansın,
Kaderim seninle hak dudu dillim.

Hecenle canlanır kuruyan dallar,
Sesini kıskanır petekte ballar.
Önünde diz çöker geçilmez yollar,
Gönlümün mülküne çık dudu dillim.

Gönlümün sarayı senindir ancak,
Gözlerin içimde açılan sancak.
Sönmeyecek kalpte yanan bu ocak,
Aşkın deryasına gark dudu dillim.

Gönül defterine yazıldı ferman,
Aşkın sinesidir her derde derman.
Seninle can bulur tendeki bu can,
Ruhuma lütfettin şevk dudu dillim.

Güneşin Kızı Zehra