Zamanın ve Mekanın Silinişi: Son kıtadaki o "uyu uyan uyan uyu / yürü yürü gitmiyorum" teslimiyeti, yokluğun insanı nasıl bir eylemsizliğe, nasıl zamansız bir boşluğa sürüklediğini çok iyi özetlemiş. Zaman durmuş, mekan anlamını yitirmiş.

"Toprak ayak izlerini saklar da
Sesini saklayamaz..."

Geleneksel kalıpların dışına çıktığınızda da o kelamın gücünü, o ozan nefesini hissettirmeyi çok iyi biliyorsunuz. Serbest veznin o dağınık ama derinden vuran ritmiyle, içteki o büyük fırtınayı çok güzel dökmüşsünüz sayfaya. Yüreğinize, kaleminize zeval gelmesin.

Bu şiir çok güçlü bir iç akışa sahip; serbest anlatım ve yoğun imgeler duyguyu iyi taşıyor. Özellikle “harf harf / hece hece çoğalıyorsun” ve “yokluğun bir mikrop gibi gezerken damarlarımda” dizeleri oldukça etkileyici.
Yer yer anlam bilinç akışına fazla kaydığı için dağılsa da, genel olarak duygunun yoğunluğu ve imgesel güç başarılı. Kaleminize yüreğinize sağlık.

Bu şiir, alışılmış aşk şiirlerinden farklı olarak gerçeküstü imgeler ve kırılmış bir iç dünyanın parçalarıyla örülmüş. Şair, kendini ve aşkı doğrudan anlatmak yerine "ters bakan aynalar", "yeşil kurbağa", "gölgemi çalan bulut" gibi semboller üzerinden ruh hâlini yansıtıyor.
Özellikle şu dizeler oldukça etkileyici:
"İlk defa kendimi gördüm
gözlerinin içinde
gülümsedim resmime
ters baktı aynalar..."
Burada sevgilinin gözleri hakikatin aynası olurken, gerçek aynaların ters bakması; kişinin kendine yabancılaşmasını, iç dünyasındaki kırılmayı anlatıyor. Aşkın içinde kendini bulurken, hayatın içinde kaybetmiş bir insanın sesi duyuluyor.
Şiirin ikinci bölümünde yalnızlık daha yoğun hissediliyor:
"bir yaprak misali düştüm
sensizliğin ortasına..."
Yaprak imgesi, savrulmayı ve çaresizliği temsil ediyor. Şair artık yönünü kaybetmiş, rüzgârın önündeki bir yaprak gibi hissediyor.
Final bölümü ise şiirin en güçlü tarafı:
"belki o zaman aynaların değil
yaralarından ışık sızan sevdanın gözlerinde
yeniden görürüm kendimi."
Burada sevda, kusursuz bir mutluluk değil; yaralarından ışık sızan bir hakikat olarak karşımıza çıkıyor. Şair, kendini aynalarda değil, acıyla olgunlaşmış bir sevdanın gözlerinde yeniden bulmayı umut ediyor.
Genel olarak şiir; yabancılaşma, yalnızlık, kendini arayış ve aşkın dönüştürücü gücü üzerine kurulmuş modern ve imgesel bir metin. İlk okumada kapalı görünse de, duygusu güçlü ve okurda iz bırakan bir şiir. Özellikle son bölüm, şiirin bütün yükünü taşıyan etkileyici bir kapanış olmuş. Kaleminiz daim olsun saygılar