Ne kadar güzelsin, tıpkı nehirler gibi,
Denize ulaşan nehirler gibi.
Ruhundaki o hüzün,
Unutmana izin vermiyor.
Bir sürü gülümseme onu örtmeye çalışıyor,
Bütün bir hayat boyunca yalan söylemeyi hiç bırakmıyorsun.
Ah, neden...

Ah, neden gözlerin uzaklara dalıyor böyle,
Sanki yılların yükünü tek başına taşıyorsun?
Kim bilir hangi kırgın düşler
Gece olunca sessizce kapını çalıyor.

Yüzünde bahar çiçekleri açsa da,
İçinde hâlâ kışın ayazı esiyor.
Kimse duymasa da kalbinin sesini,
Her susuşunda bir fırtına büyüyor.

Nehirler denize kavuşur elbet,
Ama bazı özlemler kıyıya vurmaz.
Bazı yaralar kabuk bağlar görünür,
Fakat içten içe sızlamayı bırakmaz.

Ah neden,
Kendini herkesten saklarken
En çok kendinden kaçıyorsun?
Neden geceleri yıldızlara bakıp
Adını koyamadığın bir şeyi arıyorsun?

Belki hayat dediğimiz şey,
Eksik kalmış bir şarkının nakaratıdır.
Belki sevda,
Tam unuttum derken yeniden hatırlamaktır.

Gözlerinde bir deniz var,
Dalgaları suskun, derin ve yorgun.
Yüreğinde bir şehir var,
Sokakları terk edilmiş, lambaları kırık.

Bir yanın hâlâ çocuk kalmış,
Bir yanın yıllara yenilmiş.
Herkese umut dağıtırken
Kendi karanlığında kaybolmuşsun.

Ah neden,
Bir tek kendine merhamet etmiyorsun?
Herkesin yükünü sırtlanırken
Kendi yarana dokunmuyorsun?

Oysa sen,
Kırılmış olsan da eksilmedin.
Yorulmuş olsan da tükenmedin.
Düştüğün yerlerden kalkmayı bilen
Güzel bir yüreğin sahibisin.

Ve sen...
Ne kadar güzelsin, tıpkı nehirler gibi,
Sessizce akıp giden nehirler gibi.
Önüne çıkan her taşı aşan,
Her engeli sabırla delen nehirler gibi.

Bir gün bütün hüzünlerin denize karışacak,
Bir gün gözlerinde yeniden güneş doğacak.
O gün geldiğinde,
Yalanlar susacak,
Yaralar konuşmayı bırakacak.

Ve sen ilk kez,
Kendine dönüp gülümseyeceksin.
İlk kez aynaya korkmadan bakacaksın.
Ve kalbinin en derin yerinden şöyle diyeceksin:

Bunca fırtınaya rağmen ayakta kaldım.
Bunca karanlığa rağmen ışığımı kaybetmedim.
Ben, nehirler gibi denize ulaşmayı bekleyen
Bir umutmuşum meğer."