Son Eşik.
​Bir gün kapı çalar, o son gün gelir,
Odanın içini bir sükut alır.
Fısıltı yükselir, hıçkırık gelir,
Gözlerin kapanır, sessizlik kalır.

​Ömrünü verdiğin o sıcak evden,
Yatağından seni kaldırırlar da,
Cansız bir et gibi, soğuk gövdeden,
Bir tahta üstüne fırlatırlar da...

​Yabancı ellerde dönerken tenin,
Dökülen o son su buzdan katıdır.
Feryadı duyulmaz garip sinenin,
Bu gidiş ömrünün son saati’dir.

​Ne bir unvan kalır, ne şan, ne mısra,
Yakasız, cepsiz bir beze sararlar.
Omuzlar üstünde, dizile sırayla,
Akçay rüzgarından çekip alırlar.

​Evladın, sevdiyin durur başında,
Canından parçan o, eli titreşir.
Karanlık çukurun nemli taşında,
Ruhun feryad eder, gökle söyleşir:

​"Bırakma ne olur, yalnızım, darım,
Toprak çok soğuktur, üşürüm burda..."
Sesini ulaştırmaz ah u zarın,
Kalırsın bir dertli, yaban asırda.

​İlk kürek toprağı en yakının atar,
Kapanır yukarısı, zifiri gece.
Gözünün yaşları toprağa batar,
Sesler uzaklaşır gider gizlice.

​Dönerler evine, sıcak aşına,
Yarım kalan sohbet, telaş canlanır.
Sen o dar kabirde, tek bir başına,
Unutulup gidersin, zaman katlanır.

​Otlar yeşerir de biter üstünde,
Dünya hiç durmadan döner de gider.
Birkaç yıl anarlar bayram gününde,
Sonra adın solar, söner de gider...

Hasan Belek-Akçay