Artık takvimlerden kopardım seni, günleri sildim,
Hangi mevsime sığdırsam kendimi, hep eksik geldim.
Hatıralar birer ağır taş, göğsümün tam ortasında,
Yürüyorum sensizliğin o bitmek bilmeyen yasında.

Bir resmin var duvarda, rengi solmuş biraz,
Bakışlarında bahar varken, mevsimin oldu ayaz.
Söylesene, hangi söz telafi eder bu suskunluğu?
Hangi deniz yıkar geçer içimdeki bu karanlığı?

Sanki bir rüyaydın, uyandım ama dünya aynı değil,
Aşk bir teslimiyetse, ben ruhumu çoktan ettim sebil.
Kırgın bir nota gibi dudaklarımda isminin son hecesi,
Seni unutmak demek, ölümü beklemekten daha mı acısı?

Gittin; geride bir enkaz, bir de yarım kalmış şiirler,
Sessizliğin çığlığına teslim oldu tüm şehirler.
Yine de sitem etmem, hakkımdır belki bu keder,
Vuslatı olmayan bir ömrün, firakıymış bana kader.

Şimdi bir gölge gibiyim, kendi izimi takip eden,
Bir gün elbet söner bu ateş, kül olur bu bedenden.
Ama sakın unutma, dünya dönse de tersine,
Bu yürek, bir ömür boyu ağlayacak, sadece senin sesine.