FİNAL: Mahşere Ertelenen Beraat
Şiir, Hazan Gülü’nün kendi adını ve ruh halini nakşettiği o muazzam son dörtlükle zirvede kapanıyor:
"Hazan Gülü’nün; her mevsimi kışken, / Vazgeçmek olur mu can cana düşken? / Mademki, bu dava kaderce işken, / Mahşere dek beraat, gelmedi gülüm."
Ebedi Bekleyiş: Ömrü bir hazan mevsimi gibi her daim kışa dönmüş bir şair için vazgeçmek imkansızdır; çünkü ruhlar bir kez "can cana" düşmüştür, yani birbirine karışmıştır. Madem bu dünya mahkemesinde kader bize bu çileyi reva gördü, madem hüküm ayrılık oldu; o halde bu dava mahşer günündeki o ulu divana kalmıştır. Beraat ve kavuşma bu dünyada değil, ebediyettedir.
Özetle;
Hazan Gülü Fatoş, bu "Son Celse" ile edebiyat defterine çok güçlü, ayakları yere basan ve dinleyenin/okuyanın sinesine bir ok gibi saplanan muhteşem bir eser bırakmış. Hukuki terimleri aşkın lirik diliyle bu denli naif bir şekilde harmanlamak ancak sözün kadrini bilen usta bir kalemin harcıdır. Bugünün tarihiyle mühürlenen bu duru, vakur ve dervişane sesleniş için yazan, hissettiren o dertli yüreğe sağlık; kalemin bereketi daima daim olsun!