Kucaktaki Ömür

6 Haziran 1986, Malatya.

Toprak o gün öfkeyle kükredi. Duvarlar bir anda toza dönüştü, feryatlar gökyüzünü yardı. Taşlar bile çatlayıp parçalanırken, ben kucağımda bir can taşıyordum.

Adı hâlâ aklımda değil. Resul Ağabey’in kızıydı; at arabacısı Resul’ün. Dört, bilemedin beş yaşındaydı. Minicik bir bedendi. Kirpikleri tozla kaplanmış, yanakları buz gibi soğumuştu. Bir kadın, enkazın arasından çığlık çığlığa seslendi bana:

“Kardeş, sağlık ocağına yetiştir! Allah rızası için!”

Kızı kucağıma aldım. O kadar hafifti ki… Sanki bir kuş yavrusu tutuyordum.

Koşmaya başladım. Moloz yığınları, kırık camlar, kanlı taşlar… Hiçbirini görmedim. Sadece kucağımdaki küçük bedenin yavaş yavaş azalan nefesini duyuyordum. Kalbim deli gibi çarpıyordu. Her adımda aynı cümleyi fısıldıyordum kulağına:

“Dayan kızım… Dayandık biz. Az kaldı. Dayan yavrum…”

Sokaklar cehenneme dönmüştü ama ben o cehennemin içinden geçiyordum. Bacaklarım yorulmuyordu. Yorgunluk hissetmiyordum. Tek korkum, kucağımdaki o minik kalbin durmasıydı.

Sonunda sağlık ocağının kapısına vardım. Ellerim titriyordu. Kapıyı omuzlayarak girdim.

“Doktor! Doktor! Yetişin!”

Beyaz önlüklü bir hekim koşarak geldi. Kucağıma baktı. Kızın bileğini tuttu, göğsünü dinledi. Bir süre sustu. Sonra başını yavaşça eğdi.

“Geç kaldık ağabey…” dedi usulca. “Çok geçmiş olsun.”

O an dünya durdu. Deprem bitti, sesler kesildi, zaman dondu. Kucağımdaki küçük kız, sağlık ocağının eşiğinde son nefesini vermişti. Soğuk yanakları boynuma değiyordu hâlâ.

Resul Ağabey’in kızıydı o. Adını bile öğrenememiştim.

Aradan tam kırk yıl geçti. Saçlarım ağardı, Ama o ağırlık hiç gitmedi omuzlarımdan. O küçücük bedenin kucağımdaki ağırlığını hâlâ hissediyorum bazı geceler.

Yaşasaydı bugün kırk dört, kırk beş yaşında bir kadın olacaktı. Belki iki çocuk annesi, belki öğretmen, belki de annesi gibi şefkatli bir insan… Belki de hâlâ at arabalarının geçtiği o eski sokaklarda yürüyordu.

Ama olmadı.

O benim kollarımda, toprak gibi soğuk kaldı.

Mekânı cennet olsun inşallah. Babası Resul Ağabey’in de…

Bugün hâlâ taşıyamadım seni kızım diyorum. Ama unutmadım. Unutmayacağım da.

Kucağımdaki ömür, kalbimde sonsuza dek yaşayacak.
Gazi Şahin
Kul Yorgun
06-06-2026 Cumartesi