Bir akşamın yitik kandilinde kaldı sesin,
Rüzgâr, adını eski bir duanın kıyısından geçirdi.
Ben, zamana küsmüş bir yolcu gibi
Gözlerinin uğramadığı mevsimlerde üşüdüm, Dilistanım...

Göğsümde sakladığım suskun yıldızlar var,
Her biri sana varamayan bir niyetin hatırası.
Gece, siyah bir hırka giydiriyor yalnızlığıma;
Senin yokluğunla büyüyor ufuklar, Dilistanım...

Bir kuş kanadında aradım tebessümünü,
Bir çeşme şırıltısında sesinin ince akislerini.
Ne gök cevap verdi bekleyişime
Ne de yollar getirdi seni bana.

Şimdi kalbimde adı konulmamış bir ülke var;
Sınırlarında senin hayalin nöbet tutuyor.
Ben her sabah o ülkeye sürgün uyanıyorum,
Sen her gece düşlerime sultan oluyorsun, Dilistanım...

Ey gönlüme yağan en mahzun bahar,
Ey sessizliğime mânâ veren son ışık;
Bir gün kader bütün perdelerini kaldırırsa,
Bil ki ilk kelimem sen olacaksın,
Son nefesimde taşıdığım dua da sen...

Dilistanım...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(5 Haziran 2026)